|
نگر پٿرن جو هي آهي خليل عارف سومرو چوي ٿي دل ته مون کي هو، چمين جي شهر ۾ آڻي وڌائي زندگي منهنجي، خوشين جي شهر ۾ آڻي
پرين جي پيار جو پاڻي، پيارڻ ٿو گهري مون کي دريائن، آبشارن ۽ ندين جي شهر ۾ آڻي
الائي امن ٿيڻو آ، الائي موت ملڻو آ سدائين خواب مون کي ٿو، پکين جي شهر ۾ آڻي
هيو نوٽيس ڪورٽ جو ’ڪکاوان گهر ڪيو خالي‘ ڇڏيو تنهن زلزلو هوڪو، جهڳين جي شهر ۾ آڻي
نگر پٿرن جو هي آهي ٿيان ٿو روز مان زخمي هوا کي چئو کڻي مون کي، دلين جي شهر ۾ آڻي
زماني کان نه رهندو خوف خطرو، ڪوبه عارف رڳو هڪڙو دفعو پنهنجي، اکين جي شهر ۾ آڻي
|
